Resomeren: wat gebeurt er eigenlijk met je lichaam?

Misschien heb je het woord resomeren de afgelopen tijd al voorbij horen komen. In de krant, op televisie of op de radio. En zoals dat vaker gaat bij iets nieuws rondom de dood, ontstaan er al snel verhalen die behoorlijk spannend klinken.

“Je lichaam wordt opgelost.”
“Alles verdwijnt in het riool.”
“Er blijft niets meer van je over.”

Vooral die laatste twee geven een nogal vertekend beeld.

Want ja, bij resomeren wordt het zachte weefsel van het lichaam afgebroken in een vloeistof. Maar er blijft wel degelijk iets van het lichaam over: de botmineralen. Die worden na het proces gedroogd en vermalen tot een fijn, lichtgekleurd poeder. Dat kun je vergelijken met de as die na een crematie overblijft. Het poeder na resomeren is alleen veel lichter, bijna wit van kleur.

En net als crematie-as kan dit straks bijvoorbeeld in een urn worden bewaard, begraven of worden uitgestrooid. Het kabinet heeft bovendien aangegeven dat deze overblijfselen juridisch op een vergelijkbare manier geregeld zullen worden als crematie-as.

Eerst even dit: resomeren mag in Nederland nog niet

Dat is op dit moment, oktober 2026, belangrijk om erbij te vertellen.

Op 25 september 2026 heeft de ministerraad ingestemd met het wetsvoorstel voor de nieuwe Wet bestemming lichamen overledenen. Die wet moet de huidige Wet op de lijkbezorging vervangen en maakt onder andere resomeren mogelijk. Het wetsvoorstel ligt sinds 1 oktober bij de Raad van State voor advies. Daarna moet het nog langs de Tweede en Eerste Kamer. Er is dus nog geen datum waarop resomeren daadwerkelijk in Nederland mogelijk wordt.

Maar het komt hiermee wel een flinke stap dichterbij.

Wat is resomeren precies?

De officiële naam is alkalische hydrolyse. Je hoort ook weleens de term watercrematie.

Bij resomeren wordt het lichaam in een speciale installatie geplaatst: een resomator. Met behulp van water, een alkalische stof, warmte en druk wordt het natuurlijke afbraakproces van het lichaam sterk versneld.

Het klinkt misschien vreemd als je er voor het eerst over hoort. Toch kun je het zien als een andere manier van het lichaam terugbrengen tot zijn basiselementen.

Bij begraven gebeurt dat langzaam in de aarde.
Bij cremeren gebeurt het door middel van vuur.
Bij resomeren gebeurt het met water en een alkalische vloeistof.

De Gezondheidsraad heeft de methode onderzocht en oordeelde al in 2020 positief over de toelaatbaarheid ervan. In 2025 is opnieuw gekeken naar de beschikbare kennis en zag de Gezondheidsraad geen reden om dat positieve oordeel te veranderen.

Maar wordt dan alles opgelost?

Nee. En dat vind ik belangrijk om duidelijk te vertellen.

Na het resomatieproces blijven de botmineralen over. De botten zijn dan heel broos geworden.Deze worden gedroogd en vervolgens fijngemalen.

Wat uiteindelijk overblijft, lijkt op crematie-as, maar is fijner en veel lichter van kleur. Vaak wordt het omschreven als een wit poeder.

Dus wanneer iemand zegt: “Bij resomeren wordt iemand helemaal opgelost en blijft er niets over”, dan klopt dat simpelweg niet.

Er blijft iets tastbaars over dat nabestaanden kunnen bewaren of een bestemming kunnen geven.

En wat gebeurt er dan met de vloeistof?

Dat is waarschijnlijk het gedeelte waar de meeste spookverhalen vandaan komen.

Tijdens het proces worden de zachte weefsels afgebroken tot veel kleinere chemische bestanddelen. Daarnaast blijft er proceswater, oftewel effluent, over. Voor de verwerking daarvan komen milieuregels. Er wordt onder meer gewerkt met een vergunningplicht voor lozing op het vuilwaterriool of rechtstreeks op een rioolwaterzuiveringsinstallatie. Het is dus niet simpelweg een kwestie van: klep open en weg ermee.

Ik snap trouwens heel goed dat juist dit onderdeel voor sommige mensen gevoelig ligt. We praten tenslotte over iemand van wie je houdt. Dan mag iets technisch op papier misschien prima uit te leggen zijn, maar gevoelsmatig kan het heel anders binnenkomen.

En ook dát mag meewegen in je keuze.

Een voordeel: een extra keuze

Wat ik vooral mooi vind aan de komst van resomeren, is dat er straks waarschijnlijk weer een keuze bijkomt.

Niet iedereen wil begraven worden. Niet iedereen voelt zich prettig bij cremeren. Misschien past resomeren juist wel bij iemand.

Dat betekent niet dat de ene vorm beter is dan de andere.

Het betekent vooral dat er iets te kiezen valt.

En zoals ik vaker zeg:

Je kunt pas kiezen als je de keuze kent.

Maar resomeren heeft ook praktische nadelen

Er zit ook een kant aan resomeren waar volgens mij nog veel te weinig over gesproken wordt: de kleding van de overledene.

In Nederland besteden we vaak veel aandacht aan de laatste verzorging en de opbaring. Iemand krijgt zijn of haar eigen kleding aan. Die ene mooie jurk. Een lievelingstrui. Een pak. De blouse die iemand altijd droeg.

Dat is niet alleen aankleden.

Het is herkenning.

“Ja, zo was mam.”
“Dit overhemd droeg papa altijd.”

Bij resomeren ligt dat ingewikkelder.

Niet ieder materiaal kan namelijk mee in de resomator. Bij de nu gebruikte techniek zijn juist materialen op basis van dierlijke eiwitten, zoals wol en zijde, geschikt. Een houten kist gaat bijvoorbeeld niet mee en ook gewone kleding van materialen zoals katoen en linnen kan niet zomaar mee het proces in.

Dat betekent dus dat we daar bij een opbaring rekening mee zullen moeten houden.

Opbaren in eigen kleding: hoe gaan we daarmee om?

Stel dat iemand een aantal dagen prachtig ligt opgebaard in zijn eigen kleding.

Familie komt langs. Kleinkinderen geven nog een kus. Er worden herinneringen opgehaald. Alles voelt zoals het moet voelen.

En vlak voordat iemand naar de resomator gaat, blijkt die kleding niet mee te kunnen.

Dan zijn er in de praktijk keuzes nodig. De kleding moet bijvoorbeeld vóór de resomatie worden verwijderd of iemand wordt vanaf het begin opgebaard in materialen die wél geschikt zijn voor het proces.

Technisch gezien is dat misschien maar een handeling.

Maar emotioneel vind ik het wel iets om vooraf over na te denken.

Want willen nabestaanden dat iemand na de laatste keer afscheid nemen opnieuw wordt uitgekleed? Of kiezen ze liever vanaf het begin voor bijvoorbeeld een mooie wollen wade of andere geschikte kleding?

Daar moeten we in Nederland onze weg nog in gaan vinden. Veel van de precieze Nederlandse regels en werkwijzen moeten immers nog worden vastgesteld zodra resomeren daadwerkelijk wettelijk is toegestaan.

De uitvaart zelf hoeft niet anders te zijn

Wat soms vergeten wordt: het afscheid vóór de resomatie kan gewoon een afscheid zijn zoals ieder ander afscheid.

Je kunt iemand thuis opbaren of in een afscheidshuis. Je kunt samenkomen. Bloemen neerleggen. Muziek luisteren. Foto’s bekijken. Een ceremonie houden. Een kist, mand of opbaarplank gebruiken voor het afscheid, afhankelijk van wat uiteindelijk binnen de Nederlandse regels en bij de gekozen aanbieder mogelijk is.

Pas daarna vindt de daadwerkelijke resomatie plaats.

Net zoals een crematie maar één onderdeel is van een hele uitvaart, geldt dat straks ook voor resomeren.

Is resomeren beter dan begraven of cremeren?

Ik denk niet dat we afscheid moeten terugbrengen tot beter of slechter.

Voor de één voelt begraven goed omdat er een plek is om naartoe te gaan. Een ander kiest bewust voor cremeren. En weer iemand anders zal straks misschien zeggen: resomeren past bij mij.

Natuurlijk spelen duurzaamheid, kosten en praktische mogelijkheden een rol. Maar afscheid nemen gaat ook over gevoel.

Wat past bij jou?
Wat past bij degene van wie je afscheid neemt?
En waar voelen de mensen die achterblijven zich goed bij?

Resomeren wordt waarschijnlijk een nieuwe mogelijkheid. Niet meer en niet minder.

Maar laten we er dan wel eerlijk over vertellen.

Je verdwijnt niet zomaar volledig in een vloeistof. Er blijven botmineralen over die worden verwerkt tot een licht, bijna wit poeder en waaraan nabestaanden een bestemming kunnen geven.

En tegelijkertijd zijn er praktische zaken waar we rekening mee moeten gaan houden. Zoals kleding, materialen en de manier waarop iemand wordt opgebaard.

Juist daarom is het goed dat we het er nú al over hebben.

Want hoe meer je weet over de mogelijkheden rondom afscheid nemen, hoe beter je kunt voelen wat bij jou past.

Je kunt pas kiezen als je de keuze kent.

Wat zijn de voor- en nadelen van resomeren?

Resomeren wordt vaak genoemd als een duurzamer alternatief voor cremeren of begraven. Er is geen verbranding nodig en er is na afloop geen graf nodig dat jarenlang ruimte inneemt. Voor mensen die bewust bezig zijn met duurzaamheid kan dat een reden zijn om voor resomeren te kiezen.

Maar er zijn ook nadelen. Misschien zit het grootste nadeel wel in iets waar je in eerste instantie helemaal niet aan denkt: de kleding van de overledene.

Wij zijn in Nederland gewend om veel aandacht te besteden aan een mooie opbaring. Iemand krijgt zijn eigen kleding aan en juist dat kan heel belangrijk zijn voor de herkenning. Maar niet alle kleding en materialen kunnen mee in een resomator.

Dat betekent dat je daar al vóór de opbaring over na moet denken. Kies je direct voor kleding of een wade die geschikt is voor resomeren? Of wordt iemand na het laatste afscheid opnieuw uitgekleed?

Het lijkt misschien een klein praktisch detail, maar als je afscheid neemt van iemand van wie je houdt, kan zoiets ineens heel belangrijk worden.

Ook het idee van resomeren zelf zal niet voor iedereen prettig voelen. Waar de één water een mooie en zachte gedachte vindt, voelt een ander zich juist prettiger bij begraven of cremeren.

En dat is precies waarom er niet één juiste manier van afscheid nemen bestaat.

---

Wilt u eens rustig kennismaken, ook als er nog niemand is overleden? Bij Het Benninghuys denken we graag vooruit met u mee. Neem gerust vrijblijvend contact met ons op.